Daha bebekken düştü dert yüreğime,
Geldim dünyaya sevilemedim ne çare
Utangaç iki çift gözün kurbanı oldum çoğu yerde
Beni böyle görenlerin yüreği yansın.
Arkadaşlarım sokaktan gelmezken,
Hayallerim sandalyeye sığmaz iken,
Kahrolası merdivenler bariyer kurmuşken
Benim sevincimden çalan eller yansın…
Hüzünler çkötükçe garip gönlüme
Kahreder ağlarım ama gözlerimle
Karıştı gecelerim gündüzüme
Tenimi üşüten mevsimlern yansın.
Yordu beni insanlar mahvetti gitti
Yaralı yüreğime acılar ekti
Bir umudum vardı onu da tüketti
Merhabeti olmayan kalpler yansın.
Sonumuz toprak neden kıyarsınız bize
Sanki gelmeyecek misiniz ahrete
Engeller o vakit çıkacak düze
Yerini inkar eden kullar utansın…
Nurşen KARAYANIZ
